Cəmiyyət
13:32, Bugün
8 Mart mənim üçün sadəcə təqvimdə qeyd olunan bir gün deyil. Bu gün həm baharın ilk nəfəsini, həm də insan taleyinin ən kövrək, ən həssas qatlarını xatırladan bir gündür. Bahar gələndə təbiət dirçəlir, torpaq nəfəs alır, ağaclar tumurcuqlayır, həyat yenidən doğulur. Lakin insan qəlbində elə izlər olur ki, baharın işığı belə onları tam silə bilmir. Bəzən baharın gəlişi sevincdən çox xatirələri oyadır.
Mən hələ çox kiçik yaşlarımdan – məktəbin birinci sinfində oxuduğum illərdən – baharın gəlişi, təbiətdə baş verən dəyişikliklər və xüsusilə 8 Mart haqqında düşüncələrimi kağız üzərinə köçürürdüm. O yazılar sadə uşaq düşüncələri idi; bəzən cızmaqaraya bənzəyən sətirlər, bəzən də uşaq qəlbinin saf duyğuları ilə yazılmış kiçik qeydlər… Lakin həmin yazıların içində bir uşağın dünyanı anlamaq cəhdi, həyatın səsini duymaq istəyi vardı.
O dövrdə yazılarıma tanınmış jurnalistlər – Məhəmməd Nərimanoglu və mərhum Kifayət Ümid qızı diqqətlə baxır, onları düzəldir, mənə istiqamət verirdilər. Onların səmimi qayğısı və mənə göstərdikləri etimad mənim üçün böyük bir məktəb oldu. Hələ uşaq yaşlarımda sözün məsuliyyətini, fikrin dəyərini, qələmin gücünü dərk etməyə başladım.
Kəlbəcərdə oxuduğum illərdə yazılarım “Kəlbəcər harayı” qəzetində çap olunurdu. Hələ ikinci sinif şagirdi ikən yazılarıma qonorar verilməsi mənim üçün böyük sevinc idi. O zamanlar həmin məbləğ bizim ailə üçün əhəmiyyətli dəstək sayılırdı. Ehtiyac içində yaşayan bir ailə üçün bu pul sadəcə qazanc deyildi – bu, bir uşağın qələmi ilə ailəsinə uzatdığı ümid idi.
Həyatın çətinlikləri insanı bəzən vaxtından əvvəl böyüdür. Mən də həyatın sərt üzünü çox erkən tanıdım. Anasızlıq insanın qəlbində sözlə ifadəsi çətin olan bir boşluq yaradır. Bu boşluğu doldurmaq isə heç də asan deyil. Mən o boşluğu sözlə, musiqi ilə, düşüncə ilə doldurmağa çalışdım.
Musiqiyə olan sevgim, klassik muğamlarımızın ruhuma verdiyi dərin təsir, ədəbiyyata olan marağım mənə güc verdi. Muğamın fəlsəfəsi mənə həyatın sirlərini anlatdı. Onun kədərli, lakin ucaldan avazı sanki insan ruhunun ən dərin qatlarına toxunur. Mən muğamda yalnız musiqi deyil, həyatın hikmətini, insan taleyinin səsini eşidirdim.
Bu sevgi mənə həyatın qaranlıq tərəflərini unutdurdu, məni məqsədli və düşüncəli bir insan kimi formalaşdırdı. Sanki qəlbimin dərinliyindən bir səs daim mənə pıçıldayırdı:
“Zülmət nə qədər dərin olsa da, insan öz içində bir işıq tapmağı bacarmalıdır.”
Mən də o işığın ardınca getməyi öyrəndim.
Kiçik yaşlarımda bacı və qardaşlarıma analıq etmək də həyatımın ayrılmaz bir hissəsinə çevrildi. Hələ uşaq ikən həm bacı, həm də ana olmağın məsuliyyətini dərk etdim. Bu yük bəzən ağır olsa da, mənə səbir, mərhəmət və dözümlülük qazandırdı. Həyatın çətinlikləri məni sındırmadı, əksinə, daha möhkəm etdi.
Bəzən bahar gələndə insanın qəlbi sevinclə dolur. Lakin mənim üçün bahar həm də xatirələrin səssiz qapısını açan bir fəsildir. Çünki 8 Mart qadınlara – analara, bacılara, qızlara həsr olunmuş bir gündür. Mən isə bu günü hər dəfə bir az kövrək hisslərlə qarşılayıram.
Çünki insanın həyatında ana yoxdursa, baharın səsi belə bəzən kədərli səslənir.
Bununla belə, həyat məni ruhdan salmadı. Əksinə, yazmaq, düşünmək, musiqini sevmək və insanlara faydalı olmaq arzusu məni ayaqda saxladı. Mən həyatın ən ağır sınaqlarında belə ümidimi itirmədim. Çünki çox erkən anladım ki, qaranlığın içində belə bir işıq var və insan o işığa doğru getməyi bacarmalıdır.
Bu gün 8 Mart münasibətilə bütün qadınları səmimi qəlbdən təbrik edirəm. Qoy hər qadının həyatında sevgi, mərhəmət və ümid daim var olsun.
Və mən hər bahar öz-özümə bir həqiqəti xatırladıram:
Bəzən insanın taleyi göz yaşları ilə yazılır. Amma o göz yaşlarının içində belə insanı gələcəyə aparan bir işıq gizlənir.
Sonda isə Vətənimizin azadlığı uğrunda canından keçən şəhidlərimizin müqəddəs xatirəsini ehtiramla yad edir, qəhrəman qazilərimizin və şəhidlərimizin analarının, bacılarının qarşısında dərin hörmətlə baş əyir, onların mübarək əllərindən ehtiramla öpürəm. Bu fədakar qadınların dözümü, mərdliyi və Vətən sevgisi xalqımızın mənəvi qüdrətinin ən uca təcəssümüdür.
